Isa Boljetini, koji je predvodio pobunjeničke snage za oslobođenje od otomanskih osvajača 1912. godine, stao je uz Ismailja Ćemalija u proglašenju nezavisnosti Albanije, koja je rastrgana na Londonskoj konferenciji 1913. godine.

Isa Boljetini je rođen u Boljetinu, u Mitrovici, u porodici sa patriotskom tradicijom. Sa 17 godina učestvovao je kao borac prizrenske albanske lige u bici kod Slivova (22. aprila 1881.) protiv osmanskih snaga. Podržavao je Hadži Zeku i druge patriote u osnivanju Pećke albanske lige (1899-1900) i u njenom otporu protiv osmanskih vladara i susjednih šovinističkih oblasti.

1901-1902. predvodio je narodni otpor na Kosovu protiv intervencija Srbije, Crne Gore, Rusije i Austrougarske u Albaniji. Predvodio je borce u borbama sa turskom vojskom u oblasti Štimlje-Carralevë 1910. godine, podržavao je anti-osmanski ustanak 1911. godine i predvodio ustaničke snage u oblastima Drenice, Mitrovice, Podujeva i Prištine 1912. godine.

Tokom Balkanskog rata, oktobra 1912. godine, postavljen je na čelo oružanih dobrovoljačkih odreda za odbranu albanskih zemalja od srpskih osvajača. U danima nezavisnosti, na čelu kosovskih predstavnika, stajao je uz Ismailja Ćemalija u Valjoni i aktivno učestvovao u organizovanju oružanih snaga za zaštitu Privremene vlade Valjone.

Godine 1913. kao član albanske delegacije, zajedno sa Ismailom Ćemalijem, odlazi u London, gdje oštro protestuje protiv odluke velikih sila da podjele Albaniju. Kasnije se Isa Boljetini vratio na Kosovo, gdje je organizovao narodni otpor protiv novih srpsko-crnogorskih osvajača.

Provodeći život u borbi i borbi, i svojom mudrošću, stekao je veliki autoritet kao narodni vođa. Isa Boljetini je svoj život i život svoje porodice povezao sa sudbinom svoje domovine, ljubav i odanost koju je iskazao riječima „Ja sam dobro kad je Albanija dobro“.

Isa Boljetini je takođe postao poznat po onome što mu se dogodilo u Londonu, kada je čak i nakon što su ga stražari pretresli kada je ušao da se sastane sa ministrom vanjskih poslova Edwardom Grejem, uspio je unutra ušunjati revolver. Grej se našalio sa Boljetinijem, rekavši mu da „ono što je osmanska vojska uradila, uradio sam i ja“.

Dana 23. januara 1916. godine u Podgorici su ga izdajnički ubili crnogorski šovinisti, zajedno sa sinovima Halilom i Zahidom, unucima Jonuzom i Halitom i još trojicom boraca.

U julu 2011. godine, posmrtni ostaci Ise Boljetinija i njegovih saboraca predati su opštini Mitrovica. Oni su predati imamu ove opštine Mula Aslanu Muratiju, koji ih je 13 godina nakon pokopa iz Podgorice čuvao na skrivenom mjestu.