KulturaNajnovije

OZN-a/UDB-a: Prizrenska Skupština (8-10. jula 1945.)

Izvor: Šeradin Beriša

Poznato je da je posle Drugog svetskog rata oko i uho jugoslovenskog režima nesumnjivo bila zloglasna Služba UDB-a. Odakle je nastala ova zloglasna UDB-a za Kosovo, koja je pomračila živote Albanaca?! Ukazom partizanskog vođe Josipa Broza Tita, 13. maja 1944. godine, osnovana je zloglasna jugoslovenska služba bezbednosti, poznata pod akronimom OZN-a (skraćenica za Odeljenje narodne odbrane). Iako je službeno bila sigurnosno-obavještajna organizacija zadužena za djelovanje protiv nacističkih, četničkih, ustaških snaga, njena prava uloga bila je borba protiv tzv. unutrašnjih neprijatelja, tokom i neposredno nakon Drugog svjetskog rata. Dakle, OZNA je kao organizacija zapravo bila prikrivena politička policija svojstvena totalitarnim režimima. Za njegovo formiranje zaslužan je Aleksandar Ranković. koji ih je tog dana pozvao na sastanak – na otok Vis u Hrvatskoj, kojem su prisustvovali i Miladin Popović, Dušan Mugoša i Spasoje Đoković.

Na ovom sastanku je odlučeno da Spasoje Đoković bude imenovan za šefa OZN-a za Kosovo. Povodom promocije OZN-a na Kosovu, u njegovim redovima bila su i tri člana „Pokrajinskog komiteta Kosmeta“: Alji Šukrija, Čedo Mijović i Sahit Bakali.

Povodom formiranja tzv. ‘Demokratske vlade’ u martu 1945. OZN-a se priključuje Ministarstvu unutrašnjih poslova, a nakon proglašenja prvog jugoslovenskog ustava AVNOJ-a (januar 1946.) transformiše se u UDB-u. (Uprava Državne Bezbednosti – Direktorijat Državne Sigurnosti DDS). Pod ovim imenom UDB-a je djelovala do jula 1966. godine, kada je Aleksandar Ranković istupio sa Brionskog plenuma. Posle nekih površnih promena u okviru ove službe, UDB-a je preimenovana u SDB (Služba Državne Bezbednosti – Služba državne sigurnosti SDSi), ali je, uprkos promeni imena, albanski narod do danas poznaje kao UDB-a. Pored SDS alias UDB-a, postojala je još jedna tajna služba poznata kao KOS (Kontra obavještajna služba). KOS je delovao u okviru JNA Jugoslovenske armije. OZN/UDB/ SDS i KOS su bile i ostale antialbanske i najmonstruoznije tajne službe u borbi protiv albanskog nacionalnog pokreta u periodu od 1945. do 1999. godine…

Ukazom partizanskog vođe Josipa Broza Tita, 13. maja 1944. godine, osnovana je zloglasna jugoslovenska služba bezbednosti, poznata pod akronimom OZN-a (skraćenica za Odeljenje narodne odbrane). Iako je službeno bila sigurnosno-obavještajna organizacija zadužena za djelovanje protiv nacističkih, četničkih, ustaških snaga, njena prava uloga bila je borba protiv tzv. unutrašnjih neprijatelja, tokom i neposredno nakon Drugog svjetskog rata. Dakle, OZNA je kao organizacija zapravo bila prikrivena politička policija svojstvena totalitarnim režimima.

Alji Šukrija 1919 – 2005, prvi javni tužilac Kosova (Kosova i Metohije)

Iako su ove antialbanske službe smatrane ‘čvrstom rukom’ unutar jugoslovenske države i kao takve su nemilosrdno proganjale, maltretirale i zatvarale Albance, gde god i u bilo kom obliku su se suprotstavljale novom jugoslovenskom režimu, 3. februara 1945. na osnovu odluke Skupštine AVNOJ-a o formiranju i nadležnosti „Javnog tužioca Demokratske Federativne Jugoslavije“, osnovano je „Javno tužilaštvo Kosova i Metohije, gde je za javnog tužioca imenovan OZN-in službenik Ali Šukrija“. Uspostavljanje vojne uprave na Kosovu 8. februara 1945. (posebnom Titovom odlukom) i nastavak beskompromisnog rata partizansko-četničkih brigada, zajedno sa jedinicama OZN-a na Kosovu i drugim sredinama albanske nacionalnosti, ima jasno pokazao invazioni karakter AVNOJ-ovog jugoslovenskog režima prema albanskom narodu na njegovim etničkim teritorijama, koji je nepravedno ostao pod Jugoslavijom.

KO JE PRIPREMAO PRIZRENSKU SKUPŠTINU, 8.-10. VII. 1945 ?!

Kako su se nastavile vojne operacije OZN-a Josipa Broza Tita za ponovno osvajanje Kosova sa ostalim albanskim teritorijama, politički krugovi avnojske Jugoslavije pravili su tajne planove za njenu podelu. Tako je deset dana nakon formiranja Vojne uprave (08.02.45) i pre završetka ustanka Šabana Poluže u Drenici, najviše rukovodstvo KP CKJ, 18. 02.45 u Beogradu, zaključilo da je „ Kosovo i Metohija treba da se pripoji Albaniji, a Albanija da uđe u jugoslovensku federaciju… ali pošto međunarodne prilike nisu naklonjene za takav korak,… onda bi Kosovo i Metohija kao autonomija trebalo da se pripoji Srbiji”.

Ova partijska odluka, koja je doneta bez pitanja albanskog naroda – (osim Fadilj Hodže sa kompanijama), na drugim sastancima održanim u periodu mart – maj 1945. godine, prerasla je u politički program. I ovaj politički program, iako je vremenom postao državni zakon, prilično je formalno podnet na raspravu u političkim, vojnim i policijskim instancama koje su u to vreme upravljale Kosovom. Čin (formalne) aneksije Kosova – Savezne Srbije konačno je obavljen na sednici Narodnog veća Kosmeta, održanoj 08. – 10. 07. 1945. godine u Prizrenu, koja je u istoriji poznata kao „Skupština Prizrena“.

U zaključku, ako pažljivo analiziramo sva politička i vojna dešavanja na Kosovu, nakon Bujanske konferencije (31. decembra 1943. – 1. i 2. januara 1944.), lako se može zaključiti da je ova Skupština bila pripremana politička farsa (u svakom pogledu) iz zloglasne službe zvane OZN-a. Tokom istraživačkog rada u prizrenskom arhivu pronašao sam fotografiju sednice Pokrajinskog veća naroda Kosmet, održane u prostorijama sale za fizičko vaspitanje Gimnazije u Prizrenu.


Gimnazija “Đon Buzuku” u Prizrenu – ranije “Jovanka Radivojević Kića” – mjesto održavanja Skupštine Prizrena od 8-10 Jula 1945

KOJE SU BILE TAČKE DNEVNOG REDA NA PRIZRENSKOJ SKUPŠTINI?!

Prema zvaničnom dokumentu koji je izdao predsednik „Skupštine Prizrena“, na tri sednice održane ove skupštine, razmotreno je 11 tačaka dnevnog reda: Pozivamo se na zapisnik u kome se kaže:

ZAPISNIK REDOVNO ODRŽANE SEDNICE PRVOG ZAKONODAVSTVA NARODNE POKRAJINE AUTONOMNE POKRAJINE KOSOVO – METOHIJA, ODRŽANE U PRIZRENU

Dana 8. jula 1945. godine u 9.45 časova, predsednik Narodnog pokrajinskog veća Mehmet Hodža otvorio je sednicu i pozdravio odbornike, kao i delegate Vlada Srbije, Crne Gore i Makedonije. Pozdravni govor na srpskom jeziku prevodi drug Boško Cakić. Svi prisutni, na poziv predsjednika, minutom šutnje odaju počast palim borcima u narodnooslobodilačkom ratu.

Zatim je izabrano Predsjedništvo, u čije ime Mehmet Hodža predlaže ovaj dnevni red:

1) Izbor verifikacione komisije;
2) Izveštaj o radu Pokrajinskog izvršnog veća;
3) Diskusija o ovom izvještaju;
4) Izvještaj o političkoj situaciji;
5) Diskusija o ovom radu;
6) Predlog rezolucije o aneksiji Kosova i Metohije Saveznoj Srbiji;
7) Izbor delegata za Narodnu Skupštinu Srbije;
8) Izbor delegata u Antifašističko Veće Narodnog Oslobođenja Jugoslavije – AVNOJ;
9) Izbor odbornika Pokrajinskog Veća Naroda;
10) izbor Pokrajinskog Izvršnog Veća;
11) Izbor Pokrajinskog Suda;

Skupština je jednoglasno prihvatila predloženi dnevni red. 11 tačaka dnevnog reda u orginalnom zapisniku.


KO SU BILI DELEGATI PRIZRENSKE SKUPŠTINE?!

Potpisnici Skupštine Prizrena, Foto kredit: Driton Tali – sa Facebook-a

OZN-a je odabrala delegate iz okruga za učešće na Skupštini Prizrena.

Prizrenskoj Skupštini su prisustvovali za:

I – Prizrenski okrug:

Kolë Shiroka,
Ethem Zurnaxhiu
Ahmet Nalbani,
Vasa Bogdanović,
Predrag Ajtić,
Gani Demiri,
Boško Čakić;

II – Đakovački okrug:

Elhami Nimani,
Sylejman Domi,
Ramadan Boshtri,
Qamil Luzha,
Tun Marku,
Ismail iz Suve Reke;

III – Drenički okrug:

Muharem Heseti,
Qemal Deva,
Fazli Velia,
Ibrahim Ternavci,
Rustem Selmani,
Đoko Pajković;

IV – Vučitrnski okrug:

Ilija Embarović,
Jetullah Jakupi,
Kadri Hasan Barileva,
Qazim Bajgora,
Rada Jovanović,
Xhavit Nimani;

V – Dragaški okrug:

Ramazan Dauti,
Murselj Ašimi,
Rasim Musa,
Pavle Jovičević;

VI – Pećki okrug:

Murat Bajraktari,
Janko Lakićević,
Adem Nuradini,
Mark Krasniqi, (*)
Kiko Sfinjar,
Fadil Hoxha;

VII – Uroševački okrug:

Šaban Kajtazi,
Bogdan Gotovusha,
Tafil Fazliu,
Mursel Kabashi,
Krsta Filipović;;

VIII – Gnjilanski okrug:

Vesel Rexhepi,
Metë Nuredini,
Sinan Hasani,
Mehmet Krileva,
Dušan Janković,
Aleksa Klarić,
Mita Milković;

IX – Prištinski okrug:

Seit Haziri,
Rajko Demitrović,
Ismail Jusufi,
Nikodin Mirjačić,
Elmaz Dauti,
Dušan Mugoša;

X – Mitrovački okrug:

Janko Komović,
Vasa Komadinić,
Jetullah Dobrani,
Kadrush Aliu,
Blagoje Dorotović,
Milja Kovaćević;

XI – Istočki okrug:

Sahit Zatriqi,
Zeqir Rexha,
Steva Samardžić,
Ali Ferati,
Ruža Raićević;

XII – Orahovački okrug:

Qamil Brovina,
Ismet Shaqiri,
Blagoje Milić,
Faik Pruthi;

XIII – Kačanički okrug:

Faik Xhemajli,
Halim Musliu,
Mićo Krdić;

XIV – Suvorečki okrug:

Jovan Petković,
Emrush Ramadani,
Brahim Uka,
Asllan Fazliu,
Reshat Isa,

XV – Podujevski okrug:

Shaban Selimi,
Šaban Lepaja,
Milica Ukmanović,
Riza Iljazi (Vokrri),
Sali Azemi,
Miša Mićković..
(…)

Ovi delegati su trećeg dana prizrenske Skupštine “usvojili” “rezoluciju” kojom se traži “ujedinjenje” Kosova sa SR Srbijom! Oni delegati koji su se protivili takvoj odluci kasnije su pogubljeni ili osuđeni na višegodišnje zatvorske kazne.

Ovo nasilno ujedinjenje Kosova sa Srbijom bilo je samo dio nepravde učinjene tadašnjem albanskom narodu, ostavljenom van granica “Londonske Albanije”, zbog same činjenice da je Kosovu oduzeto ne samo područja naseljenih pretežno albanskim stanovništvom u Makedoniji u zapadnoj Crnoj Gori, ali je takođe bila podeljena na etničke albanske delove, kao što su Preševo, Bujanovac i Medveđa, koji su bili uključeni u južnu Srbiju. Tako je albanski narod na Kosovu i drugim etničkim teritorijama teško prevaren demagoškim obećanjima jugoslovenskih i „albanskih“ rukovodstava koja su bila deo ovog režima, uprkos krvi koju su prolili njegovi najbolji sinovi.

KOLIKO JE ALBANACA UBIJENO I PROGANJANO TOKOM 1941 – 1947?!

Nakon formalizacije pripajanja Kosova, SR Srbiji, izdato je stotine zakona, uredbi i internih uputstava za policiju i vojsku, za povratak kolonista 1912-1941 na Kosovo. Da bi se ostvarili ovi antialbanski ciljevi, sastavljeni su spiskovi od 782 imena albanskih nastavnika, profesora i profesora (bilo ih je i iz Albanije), koji su morali biti politički i fizički likvidirani. A, ljudi likvidirani kao državni neprijatelji, njihova zemlja je morala biti konfiskovana da bi se dala srpsko-crnogorskim kolonistima. Postoji mnogo izvora za ovu divlju kampanju istrebljenja Albanaca.

Prema podacima Dželjadina Hane (Xheladina Hane) (člana KNCK-a, kasnije direktor lista Rilindja/Preporod) ispada da su do 1947. OZN-a i jugoslovenske vojne okupacione snage (čitaj srpskoslovenske) brutalno ubile oko 86.000 Albanaca,

  • od toga 36.000 u Kosovskoj ravnici/ Lap;
  • 23.000 u Ravnici Dukađinija i
  • 27.000 drugih u etničkim albanskim područjima u Makedoniji.
  • Tokom ovog perioda izvršeno je 220.000 racija na albanske porodice (uključujući ponovljene racije na iste porodice);
  • tada je preko 200.000 Albanaca prošlo kroz ruke zloglasne OZN-a
  • kao i osam velikih vojnih operacija uz asistenciju OZN-a (kasnije UDB-e) i sve ove akcije su izvedene protiv Albanaca, ali ne i protiv Srba, Crnogoraca ili Makedonaca.

Prve sudije Narodni sud Kosova (Kosmeta)

U cilju uništavanja i suđenja „neprijateljima narodne vlasti“, balističkim kriminalnim bandama i saradnicima naci-fašizma“ (kako su se zvali protivnici jugoslovenskog režima na Kosovu), Skupština Prizrena je u tu svrhu izabrala i Narodni Pokrajinski Sud Kosova i Metohije. Jedanaesta tačka dnevnog reda Skupštine Prizrena bila je „izbor narodnog pokrajinskog suda“, gde se u zapisniku ove skupštine navodi:

„U narodnom pokrajinskom sudu, Skupština je izabrala:

Kao predsjedavajuće Hivzi Sylejmanija

Kao članove suda:

  • Milutin Pavličić
  • Simon Kaziq
  • Ismail Gjinali
  • Ibrahim Muhaxhiri
  • Božidar Zulević
  • Pajazit Abedini

Porotnici:

Sait Haziri
Ismail Jusufi
Elmaz Dauti
Qamil Luzha
Kemal Deva
Sait Haziri
Ibrahim Ternava
Rrustem Sylejmani
Hasan Çitaku
Ramadan Dauti
Rasim Musaja
Miodrag Ajtić
Maksut Skenderi
Shaban Kajtazi
Bogdan Gotovusha
Jovan Çakiq
Jovo Jovović.
Vaso Kandić
Jetullah Dobranja
Kadrush Alija
Blagoje Đorđević
Metush Grezza
Ramadan Bosti
Tun Marku
Ismet Suhareka
Abdul Abdulah Jakupi
Qazim Bajgora
Rada Jovanović
Rexhep Butovci
Murat Bajraktari
Janko Lakićević
Mark Krasniqi (*)
Niko Strugar
Ali Boletini
Metë Nuredini
Sinan Hasani
Dušan Janković
Aleksa Klarić,
Adem Stançiqi
Sahit Zatriqi,
Zeqir Rrexha,
Stevo Samarđić,
Ali Fetahu,
Ruža Raićević,
Kolë Shiroka,
Ethem Zurnaxhiu,
Ahmet Nallbani,
Vaso Bogdanović,
Predrag Ajtić
Gani Demiri,
Osman Rifati,
Selim Shabani,
Shaban Lepaja,
Milica Vukićević
Riza Iljazi,
Salih Azemi,
Mišo Mićković,
Faik Xhemaili,
Talim Muslimi
Mičko Krnić,
Jovan Petković,
Emrush Ramadani
Ibrahim Uka,
Islam Fazlija,
Reshat Isa,
Qamil Sharki,
Ismet Kozeri,
Blagoje Milić,
Faik Pruthi.

Ove sudije porotnici su bez oklijevanja učestvovali u izvršenju smrtnih kazni (streljanje) i osuda od 1 do 25 godina teške robije, koje su pripremili operativni radnici zloglasne OZN-a, za hiljade Albanaca, a koje su organizovane u okviru Albanskog nacionalnog demokratskog pokreta (LNDSH), i mnoge druge nacionalne organizacije, za borbu protiv napadačkog jugoslovenskog režima.

(*) Na spisku delegata Skupštine Prizrena iz „Pećkog okruga“ pod važnim brojem 4 i na listi „pokrajinskih sudija“ pod važnim brojem 32, nalazi se i ime Mark Krasnićija (Mark Krasniqi), koji posle rata na Kosovu, bio je poslanik u Skupštini Republike Kosovo i član Komisije za obrazovanje, nauku, tehnologiju, kulturu, omladinu i sport… !!! /Prevod Kosova.info

Pokazati više
escort mersin - izmir escort